Lin-Manuel Miranda had de schurk kunnen spelen in een van de grootste superheldenfilms van de laatste tien jaar. Hij zei nee tegen Kevin Feige zelf, en niet omdat hij het verhaal niet zag zitten.
Feige belde op het slechtst denkbare moment
Miranda vertelde het verhaal zelf in de podcast Happy Sad Confused, bij presentator Josh Horowitz. Marvel-topman Kevin Feige polste hem voor de rol van Vulture in Spider-Man: Homecoming, de schurk die uiteindelijk naar Michael Keaton ging. Miranda zat op dat moment middenin de laatste maanden van Hamilton op Broadway, de musical die hij zelf schreef en waarin hij de hoofdrol speelde. Toen hij Feige vroeg wanneer de opnames zouden beginnen, kreeg hij als antwoord dat het "eigenlijk zodra je van het podium afstapt bij Hamilton" zou zijn. Miranda bedankte voor de eer. "Ik was toe aan een vakantie", zei hij er later over. "Ik wilde getrouwd blijven."
Het klinkt als een grap, maar het is precies waarom acteurs grote rollen soms afwijzen. Na maanden avond aan avond hetzelfde stuk spelen, wil niemand meteen doorschakelen naar een filmset vol groenschermen.
Waarom Keaton alsnog de juiste keuze bleek
Miranda is er zelf duidelijk over: hij had de rol waarschijnlijk verknald. "Michael Keaton was perfect", zei hij. "Ik denk dat ik totaal miscast was geweest." Keaton bracht een dreiging en moeheid in Adrian Toomes die precies paste bij een man die zijn bedrijf ziet verdwijnen door het opruimwerk van Tony Stark. Dat maakte Vulture voor veel fans een van de sterkste MCU-schurken tot dan toe, juist omdat hij geen kostuum-megalomaan was maar een gewone vader met een grief.
De film werd met 880,9 miljoen dollar wereldwijd een van de best scorende Spider-Man films ooit, en Keatons rol wordt nog steeds genoemd als een van de redenen waarom.
Miranda zat er toch nog een beetje in
Wat het verhaal extra grappig maakt: Miranda kende de plot-twist van de film al voordat hij nee zei. Feige vertelde hem tijdens dat gesprek dat Vulture de vader van Liz zou zijn, het meisje op wie Peter Parker verliefd is. Mirandas reactie ("Ooh!") was volgens Feige zo sterk dat het hem bevestigde dat de twist zou werken bij het publiek. Miranda kreeg dus geen rol, maar wel een voetnoot in de productiegeschiedenis van de film.
Hij is bepaald niet de enige
Hollywood zit vol met rollen die net anders hadden kunnen lopen. Will Smith wees de rol van Neo in The Matrix af omdat hij liever Wild Wild West maakte, een film die achteraf gezien een van zijn grootste flops werd. Tom Selleck moest de hoofdrol in Raiders of the Lost Ark laten schieten omdat zijn tv-serie Magnum P.I. hem niet losliet, waarna Harrison Ford de rol van Indiana Jones kreeg. En Sean Connery weigerde de rol van Gandalf in The Lord of the Rings, deels omdat hij het script niet begreep en geen zin had in maanden filmen in Nieuw-Zeeland.
Wie meer van dit soort achter-de-schermen verhalen wil, kan ook terecht bij het verhaal over hoe Pedro Pascal al vroeg aanvoelde dat Baby Yoda een hit zou worden, een ander voorbeeld van een acteur die precies aanvoelde wat het publiek zou raken nog voordat de rest van de wereld het wist.
Waarom dit soort keuzes nooit oninteressant worden
Het fascinerende aan verhalen zoals dat van Miranda is dat ze laten zien hoeveel toeval er schuilt achter een blockbuster. Een acteur die moe is, een planning die net niet past, en een hele filmreeks loopt anders. Terwijl je nu misschien alweer uitkijkt naar wat Marvel volgend gaat doen: de Avengers Doomsday trailer laat zien dat dat soort castingpuzzels er nog altijd niet minder om worden. En mocht je zelf nog een gat in je filmkennis willen dichten: ook deze opgeloste plot-hole uit Back to the Future bewijst dat er altijd nog iets nieuws opduikt over een film die je al twintig keer hebt gezien.