Vrijdag draait The Dog Stars voor het eerst in de Nederlandse bioscoop, en de recensies die de afgelopen dagen binnendruppelden laten weinig twijfel bestaan: Ridley Scott heeft opnieuw een film gemaakt waar niemand neutraal over blijft. De ene criticus noemt het zijn meest ontroerende werk in jaren, de andere schrijft het weg als overbodig. Zelden viel een nieuwe Scott-film zo scherp in twee kampen uiteen.
Wat The Dog Stars precies is
De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Peter Heller uit 2012 en speelt zich af in een wereld die grotendeels is weggevaagd door een griepvirus. Jacob Elordi speelt Hig, een piloot die samen met de paranoïde overlevingsexpert Bangley (Josh Brolin) een geïsoleerd bestaan opbouwt op een verlaten vliegveld. Wanneer Hig een mysterieus radiosignaal opvangt, besluit hij zijn veilige plek te verlaten, wat hem in contact brengt met Cima (Margaret Qualley). Ook Guy Pearce, Allison Janney en Benedict Wong hebben een rol. Het scenario is van Mark L. Smith, die eerder The Revenant schreef, en de productie ligt bij 20th Century Studios en Scotts eigen Scott Free Productions.
Met 118 minuten is het een compacte film voor Scotts doen, en dat is precies waar meerdere recensenten op wijzen: dit voelt bewust kleiner en persoonlijker dan wat hij de afgelopen jaren aflevert.
Wat critici wel waarderen
Het meeste lof gaat naar de acteurs en de cameravoering. Elordi krijgt keer op keer complimenten voor zijn ingetogen spel als een man die bijna alles kwijt is, maar zijn menselijkheid niet loslaat. Volgens meerdere recensies is juist die kwetsbaarheid, gecombineerd met de rauwe wildernis rondom hem, wat de film zijn kracht geeft. Ook de cinematografie van Erik Messerschmidt, die eerder Mank filmde, wordt herhaaldelijk geprezen als een van de sterkste onderdelen: weidse, verstilde beelden van een leeggelopen Amerika die de eenzaamheid van het verhaal onderstrepen. De filmmuziek van Harry Gregson-Williams voegt daar volgens critici precies de juiste toon aan toe, zonder het beeld te overheersen.
Een aantal recensenten prijst bovendien de ongebruikelijke toon: waar het postapocalyptische genre meestal op actie en overleving leunt, kiest Scott voor iets rustigers en melancholischer. Voor wie hoopte op nog een Mad Max-achtige rit, is dat wennen, maar de recensenten die er wel voor vielen, noemen het juist verfrissend.
Waar de kritiek vandaan komt
De andere kant van het spectrum vindt het script het grootste probleem. Verschillende recensies omschrijven het verhaal als generiek, met een structuur die sterk doet denken aan bekendere titels in hetzelfde genre. De kritiek komt vaak op hetzelfde neer: de visuele stijl en de acteerprestaties zijn onmiskenbaar sterk, maar het scenario biedt te weinig houvast om er echt in mee te gaan. Een paar recensenten wijzen daarnaast op een abrupte toonwisseling in het laatste kwartier, waarbij de film plots overschakelt naar iets veel donkerders. Dat voelt voor sommigen als een verrassende wending, voor anderen als een breuk die niet goed aansluit bij de rest van het verhaal.
Ook de romance tussen Hig en Cima krijgt kritiek: Elordi en Qualley spelen het overtuigend genoeg, maar de chemie tussen hun personages komt volgens meerdere recensies nooit echt op gang. Dat is opvallend, omdat juist die relatie de emotionele kern van het verhaal zou moeten zijn.
Een regisseur die op zijn dertigste film nog experimenteert
The Dog Stars is Scotts dertigste speelfilm, en dat gegeven duikt in vrijwel elke recensie op. Na decennia waarin hij afwisselend historische epen (Gladiator, Napoleon) en sciencefiction (Alien, The Martian) afleverde, kiest hij hier voor een verhaal zonder grote actiescènes en zonder duidelijke held. Sommige critici zien dat als bewijs dat de 88-jarige regisseur nog altijd bereid is risico's te nemen. Anderen vinden juist dat de film daardoor tussen twee stoelen valt: te traag voor wie actie zoekt, te oppervlakkig voor wie op zoek is naar een diepgravend mensendrama.
Het patroon is dit jaar overigens niet uniek voor Scott. Ook bij Disclosure Day en The Odyssey zag je grote namen die met hun nieuwste film bewust van hun bekende formule afweken, met wisselend resultaat bij critici. Het lijkt bijna een trend: gevestigde regisseurs die in 2026 hun comfortzone verlaten, soms tot groot succes en soms tot verdeelde reacties.
Moet je The Dog Stars in de bioscoop zien
Als je een uitgesproken actiefilm verwacht, val je waarschijnlijk tegen. Maar als je houdt van trage, sfeervolle sciencefiction met sterke acteerprestaties en imposante beelden, zoals recentere titels binnen het genre, dan zit er genoeg in om je aandacht vast te houden. De film draait deze week breed uit in de Nederlandse bioscopen. Wie twijfelt: ga voor de eerste vertoning van de dag, dan mis je in elk geval de spoilers die na de release ongetwijfeld door tijdlijnen gaan zwerven.
Meer weten over het boek waarop de film is gebaseerd? Peter Hellers roman uit 2012 kreeg destijds al lovende recensies en staat te boek als een van de sterkere titels binnen het postapocalyptische genre, zie ook de achtergrondinformatie op Wikipedia.